کیوان دورودی
شب گذشته سیانان خبر داد که دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا گفتوگو با مقامات رژیم ایران را در تمامی سطوح متوقف کرده. گزارش افزوده که آمریکا از «مهار فوری» به «خفهکردن تدریجی» جمهوری اسلامی تغییر رویکرد میدهد.
از آنسو، مشخص است تهران به این نتیجه رسیده که میتواند با «تابآوری» از آمریکای ترامپ حداکثر امتیاز را بگیرد؛ شاید چون تا حد زیادی مطمئن شدهاند که اولویتِ جمعبندیِ آمریکا، گریز از «جنگهای بیپایان» است!
از سویی، جنگ اخیر نشان داد که حتی قدرت امپراتوری ایالات متحده هم، از ویژگی ذاتی قدرت، یعنی «محدودیت» رنج میبرد. آنها به خوبی میدانند، جنگ با ایران به احتمال زیاد مشابه افغانستان فرسایشی خواهد بود و این یعنی کاهش «ظرفیت راهبردی» و ضربهپذیری مقابل چین، روسیه، کره شمالی.
بنابراین، به نظر ماهیت «مسئله ایران» برای آمریکا از حلوفصل سه اولویت اتمی، موشکی و نیابتیهای ایران، عملا به رقابت بر سر «هژمونی منطقهای» و حتی فراتر از آن، تغییر ماهیت داده.
در حال حاضر با توجه به ناکارآمدی روشهای اخیر ترامپ مقابل تهران و با این فرض که رویکرد جدید «خفهکردن تدریجی» نیز همچون راههای پشین، بدون دستاورد پایان یابد؛ آنوقت آمریکا باید میان تداوم تعقیب اولویت دوری از جنگهای بیپایان و پیامدش، یعنی «احتمال تثبیت تدریجی هژمونی منطقهای ایران» از یک سو و تحمل و تقبل هزینه «جنگ، ولو از نوع فرسایشی» از سوی دیگر، یک مورد را انتخاب کند.